Panahon ng Girata

sina pareng james at dimebag

Bawat henerasyon ay may bagay na nauuso. Tulad ng teks, holen, at trumpo lang na may season talagang sumusulpot na parang kabute at nilalaro ang mga ito maghapon ng mga bata.

Parang ngayon, pinauso ang paksyet na system ng pagsusulat ng mga kaawa-awang jEJem0nZ. Salamat nalang sa DepEd na nag-declare na ng “all-out-war” laban sa mga lahi nila. Isama mo pa ang mga poserong emo kids na napakabahong tingnan dahil sa mga walang kakuwenta-kuwenta nilang pananamit at paglalagay ng eyeliner. Emo daw kasi sila kaya ganun ang itsura. Eh lintek naman, bakit sila nakiki-slam sa parking lot ng MOA noong Final Set ng Eraserheads? Nagsuot ako ng punk na damit pero alam ko naman ang musika na gusto ko. Fag-goths!

Ang mid-nineties ang Panahon ng Alternatibong Pinoy. Tulad ng Seattle Sound Movement, naging mainstream ang underground scene sa Pilipinas. Salamat nalang kay pareng Kurdt at lahat ng bata noong panahon ko ay gustong matutong humawak at gumamit ng gitara. Mahilig ako sa music kahit na hindi ko ganun kagusto ang subject na MAPE. Siguro ay dahil nasa dugo namin ang pagiging mahiligin sa musika. Kung ‘di niyo naitatanong, tita ko si Carmelita Bubay. Yup, hindi siya sikat at hindi niyo siya kilala pero alam ng buong lugar namin na isa siya sa mga pinakamatagal na humawak ng weekly champion title sa “Tawag ng Tanghalan”. Pero kahit na gaano ako kahilig sa pakikinig ay tamad ako dati na matutong humawak ng ano mang muscical instrument. Sinikap ko nalang matuto dahil naiinggit ako sa utol kong si Pot kapag ipinagmamalaki ni erpats sa mga tropa niya ang talent ng nakababata kong kapatid. Elibs kasi sila sa utol (nasa grade six lang yata siya that time) ko kapag tumutugtog siya ng mga oldies na kanta tuwing may inuman sa amin sila papa.

Kaya kahit na matigas ang mga daliri ko ay nagpaturo ako sa kapitbahay naming si Tito Bibe para makasakay sa bagong uso. “Knockin’ on Heaven’s Door” ng idol kong Gangsengroses ang una niyang itinuro sa akin dahil apat lang ang chords nito (G-D-Am/C). Bukod sa konti lang ang kakabisaduhin mo ay ‘di rin mahirap ito sa daliri dahil hindi siya barre chord. Masakit ang unang experience. Ilang araw ko ring naramdaman ang hapdi ng pagka-devirginize ng mga fingers ko. Kahit na masakit na ay patuloy pa rin ang practice ko pagkagaling sa eskuwela. Paulit-ulit ko itong minaster hanggang sa dumating na sa point na natutulilig na sa’kin si ermats dahil mukha akong sirang plaka. Nang makabisado ko na ay tuwang-tuwa ako dahil may masterpiece na akong ipagmamalaki sa mga kasama kong tumatambay.

Kanya-kanyang yabang ang dala ng bawa’t isa kapag nasa tambayan kami. Lalo na kapag may kasamang bote ng gin bulag. Kanya-kanyang style. Merong mga “intro boys” na intro lang ang alam tugtugin. Pinakasikat na intro noon ay ‘yung sa “Plush” ng Stone Temple Pilots. Lahat yata ng gitarista noon ay alam kung paano tugtugin ‘yun eh. Second dito ang “More Than Words” ng Extreme – kahit ako ay intro lang ang alam ko dito dahil mahirap ‘yung broken chords niya. Meron din namang mga “chorus boys” na obvious ang ibig sabihin. Ang pinakamalufet sa lahat ay ‘yung mga “guitar masters” na plakado kung tumugtog. Pupunahin nila lahat ng mali mo kapag may narining silang sablay sa ginagawa mo. Magagaling sila in other words, ‘di tulad ko na pang rhythms lang. Sila kasi ay wala na yatang iniintindi at hindi na natutulog sa gabi kaya nakabisado nila ang guitar solos ng “Master of Puppets” ng Metallica. Ang nakakaasar lang sa kanila ay mayayabang sila kadalasan (bitter mode) tulad ng klasmeyt ko na tukayo ni utol. Well, wala tayong magagawa dahil may karapatan naman silang ipagyabang ang kanilang God-given talent.

Ang dami kong songhits dati dahil pinangarap kong makabisado lahat ng mga kanta ng paborito kong banda.  Pinag-iipunan ko talaga ng pambili ang mga issues ng Rock 'N Rhythm, Hot Hits, at Musika. Kung medyo advanced naman na ang learning mo ay pupunta ka sa Project 4 sa QC para bumili ng guitar tablatures mula sa “Fade to Black” na tindahan. Actually bahay lang siya na namimirata ng mga tabs na napakamahal kung bibilhin mo siya nang original.Salamat sa mga sinaunang pirata ng libro at natutunan ko ang buong album na "Siamese Dreams" ng Smashing Pumpkins na kasama sa repertoire ng banda naming Demo From Mars.

Marami-rami rin akong piyesang natutunang tugtugin - mostly ay mga kanta ng paborito kong banda tulad ng Dead Sperm, Philippine Violators, Askals, Datu's Tribe, The Youth, at Wuds. Sa foreign naman ay hindi mawawala ang kanta ng Nirvana, Metallica, Hole, Cranberries, at Pearl Jam. Ang siste nga lang, hindi ko ito natutugtog sa mga inuman dahil hindi siya masarap pakinggan lalo na kapag medyo may amats na kayo. Kaya kinabisado ko rin ang mga kanta ng Eheads tulad ng walang kamatayang "Pare Ko",  "Ang Huling El Bimbo", at halos lahat ng kanta nila. Sa Parokya naman ay hindi dapat mawala sa listahan ang "Buloy","Maniwala Ka Sana", at "Harana". Ang sarap tumugtog kapag nakikisabay sa kanta ang mga nakikinig na mga sunog-baga.

Kapag naging gitarista ka ay may iba ka pang dapat matutunan. Una, dapat ay marunong kang kumanta dahil walang marunong humawak ng instrumento na ito na hindi marunong umungol na parang asong ulol. Kahit alam kong hindi maganda ang boses ko ay alam ko namang nasa tono ako, hindi tulad ng mga paksyet na lasenggero sa'min na kung bumirit sa videoke ay feeling contestant ng American Idol. Pangalawa, dapat ay marunong ka rin magtono ng sarili mong gitara dahil diyahe kung tutugtog ka ng "out of tune". Ito ang isa sa mga pinakamatagal kong natutunan sa lahat. Kaya ako natatabukan ni Pot dati ay dahil dito. Nakakahiya naman talagang tingnan sa stage na hindi ako marunong magtono!

Lahat ng bata noon ay gustong humawak ng gitara at magtayo ng sariling banda. Sa aming tropa, ako ang medyo ayaw ng "sunod sa uso" kaya nang maimbitahan akong sumali sa kombo-kombo ay pinilit ko namang mag-aral ng drums. Pero hindi umubra ang magkasalungat kong paa at kamay kaya sumuko sa akin 'yung instructor. Nag-baho nalang ako sa una kong banda na Aneurysm. At nang magsama kami ni Pot sa DFM ay na-encourage naman niya akong maging rhythm guitarist dahil hindi ako marunong mag-guitar solo. Umubra naman ang tag team namin dahil okay ang kinalabasan ng tunog namin.

Maniwala man kayo o hindi, na-survive naming magkapatid ang band scene na walang sariling girata. Puro hiram lang kami noon dahil wala kaming pambili! Nakatugtog kami sa UP, sa Club Dredd, sa Radyo ng Marikina, sa 70's Bistro, sa Yosh Cafe, at sa kung saan-saang underground gigs na walang bitbit na sariling girata. Nanghihiram lang kami sa mga kakilala naming nakakasabay sa konsiyerto.

Pinangarap namin noon ni utol na makabili ng sariling electric guitar balang araw. Lagi nalang kasi kaming "tagatanaw" sa mga displays sa Perfect Pitch sa Cubao, sa RJ City sa Robinson's Galleria, at sa lahat ng Yamaha Stores. Kahit nga ang kahabaan ng Sta. Mesa dati ay madalas naming dalawin para lang makita ang mga latest imitation ng signature Lumanog at iba pang branded guitars.Isang napakalaking negosyo ang pagbebenta ng gitara noong Dekada No Benta. Awa ng Diyos, ngayong engineer na ako at seaman na si Pot, ay wala pa rin kaming nabiling sariling electric guitars!

Meron akong Yamaha acoustic guitar na minana ko pa sa Tito Nonoy kong nagbabanda rin noong kapanahunan niya. Iniwan ko siya sa Pilipinas walong buwan na ang nakakaraan simula nang mapadpad ako dito sa disyerto. Miss ko na talaga ang kanyang seksing katawan. Ang kanyang makinis na kutis. Miss niya na rin siguro ang pag-finger pluck ko sa kanyang mga kuwerdas na "Mariposa" ang tatak.