"Isa kang Batang Nineties kung na-exercise ang fantasizing abilities mo sa tulong ni Xerex."
Kapag nagkukuwento ako sa aking mga kakilala ng mga kung anu-anong trabahong pinasok ko noong bata ako ay bata pa, walang gustong maniwala. Wala daw sa itsura ko ang nagbebenta ng sigarilyo at Storck sa sementeryo tuwing araw ng mga patay. Naglako na rin ako ng banana cue, kamote cue, at maruya sa Manggahan. Nagtinda na rin kami ng kwek-kwek, fishball, kikiam, at squidball sa tapat ng bahay namin. Kahit yung pagtatrabaho ko sa Jollibee, nahihirapan silang maniwala. Katulad ko lang si pareng Drake (friendster ko dito sa blogosphere) na ayaw paniwalaan.
Lalo naman yung kuwento ko sa pagiging newspaper boy. Hindi ito katulad sa Amerika na may bisikleta 'yung bata at ibabato lang ang nakarolyong diyaryo sa tapat ng bahay ng mga parokyano. Kasama ko sa hirap na ito ang utol kong si Pot. Naging idol namin ang pinsan kong si Badds at mga tropa namin sa Angst Society dahil nabibili nila ang mga gusto nila (tulad ng Swatch at Levi's 501) sa pamamagitan lang ng pagtitinda ng diyaryo. Napakamura lang ng bigayan noon - parang sampung sentmos kapag tabloid at trenta sentimos naman kapag broadsheet. TEMPO, PEOPLE'S JOURNAL, at MANILA BULLETIN ang kadalasang bitbit namin dahil iyon ang mabenta. Natigil lang ang pagkakayod naming mag-utol nang minsang bentahan ni Pot ang mga pasahero ng service na minamaneho ni erpats. Akala kasi ni utol ay magiging proud si erpats sa ginawa niya. Pag-uwi ni papa kinagabihan, pinagalitan kami at sinabihang huwag na magbenta. 'Di niya yata nagustuhan ang mga kantsaw na inabot niya mula sa mga kasamahan. Simula noon, tagabasa nalang kami ng diyaryo.
