Isangguni Ang Kabataan

Sa tuwing napapanood ko ang commercial ng Starstruck sa PinoyTV dito sa Saudi, naaalala ko ung time na minsan ay nangarap din akong maging artista. Paano ba naman, bata pa lang kami ng mga utol at pinsan ko ay itinanim na sa aming mga kukote na ang Lolo Bitoy ko ang nakadiscover kay Ate Guy noong nagtitinda pa lang sya ng tubig sa isang train station sa Bicol. Kuwentong walng kuwenta ni ermats, sa bahay daw nila sa Adamson Crame tumira si Nora Aunor.

Naramdaman ko ang star factor na dumadaloy sa dugo ko habang ako'y lumalaki. Noong minsang nakita ko si Kuya Germs sa Greenhills, nagpapansin ako at nagtanong kung puwede akong maging talent niya.

TUMAWA SIYA.

Sabi ko ay ninang ko si Matutina at ninong ko si Cesar Dimaculangan. Lalo lang siyang tumawa - ngayon ay humahalakhak na siya na parang aatakihin sa puso!

Pag-uwi ko sa bahay, nagdadabog kong sinabi sa tatay na bilihan ako ng bola. Magbabasketbol nalang ako at gagayahin yung idol niyang si Jawo. Kaso noong mayroon na, bano naman ako sa court ng Mangoville. 'Di na ako nag-enrol sa Milo Best.

Sinabi ko na sa blog kong Eraptions na umiikot ang buhay nating mga Pinoy sa PBA - Pulitika, Basketball at Artista. Lagpak na ako sa dalawa, kaya 'di ko na inambisyong maging politiko! Senyales na iyon eh. Pero parang noong nagbitaw ang dati kong idol na si Miriam Santiago ng infamous line na "I lied!", kinain ko rin ang mga sinabi ko.

Isang gabi ng nobenta y sais, kumatok sa pintuan namin ang barkada naming si Bentot na noo'y parang youth organization leader sa Manggahan. May kasama siyang grupo na iniimbita akong sumali. Ako daw ang napipisil nilang isama sa line up ng mga SK kagawad.

Paksyet, simula noong tinawanan ako ni German Moreno ay nawalan na ako ng self-confidence. Eh heto nanaman si Opportunity kaya sinabi ko na parang ikinakasal ang "l do!". Bahala na, baka makuha ko na yung "P" sa pangarap kong PBA.

Wala akong background sa takbo ng Sangguniang Kabataan. Ang alam ko lang ay may Kabataang Barangay na noong panahon ng Lolo Makoy ko. Tapos ang unang SK Elections ay noong 1991. Bukod sa notes kong ito na nakuha ko pa sa Nation Builder at HeKaSi, wala na akong ibang idea.

Naging officer na ako noong elementary - 'yung tagalista ng noisy at standing kapag wala si titser. Tapos sa lugar namin ay naging VP ako kaya siguro nirekomenda ako ni Venz sa grupo ni Ciara, ang SK chairman wannabe na kumausap sa akin.

IsKil - ISIP at KILOS

Hanep sa partido, pangalan pa lang ay panalo na! Sabi ko, malayo ang mararating namin nito. Pero mali. Sa murang isip namin ay natutunan na namin ang laro ng politics. Kung wala kang makinarya, wala kang mararating.

Lahat ng party members ng grupo namin ay 'di mayaman. Laki sa hirap kaya nahirapan kaming lahat. Kung sa ibang grupo ay ang chairman nila ang sumasagot ng laht ng mga gastusin, sa amin ay kanya-kanya. Mula pagkain, pang-transpo, hanggang sa campaign materials.

Isang gabi, may pumaradang Strada na sasakyan sa lugar namin. Mukhang bigatin. Big time pala talaga kasi apo siya ni dating senator Santanina Rasul. Hinihikayat akong bumaligtad at sumama sa grupo nila. Siya na daw ang bahala sa lahat ng gastos. Kahit sa gimikan, sagot na daw niya. Siyempre, kalakasan ko sa gimik that time kaya naeenganyo na ako.

Walanghiya itong si Opportunity, sabi ay isang beses lang daw dumarating pero hindi pala! Pinag-isipan ko ng one and a half times for the second time, at sinabi ko kay Ibba na nasa IsKil na ang puso ko. (Naks Naman!)

Campaign period na, pero parang kanya-kanya pa rin kami ng partido ko. Walang unity kaya 'yung tropang Angst Society ang lumakad para sa pag-endorso sa akin. Hanggang sa parang naging independent na ako.

Nandyan yung ginapang namin 'yung mga katropang may fraternity. Yung samahan ng mga street vendors. Yung mga religious (daw) groups. Hanggang sa grupo ng mga third sex.

"Hindi natin kailangan ng lider. Ang kailangan natin ay ang maglilingkod!", ang madalas kong ginagamit sa mga meeting de avance. Ang plataporma ko ay nakatutok sa pag-asenso ng mga talento ng kabataan - ang pagsasayaw at ang pagbabanda.

Umaangat na ang popularity ko. 'Di ko ini-expect 'yung puntong may makakakilala sa akin kahit na 'di ko naman kakilalang nakakasalubong habang naglalakad ka sa Brgy. Bagong Lipunan ng Crame.

Sobrang dami ng bagong friends at enemies, pati yung mga tropa ng kalaban namin ay katropa ko na rin. Lalo na noong umatras ang kagawad nilang si Victor. Panalo na daw ako kasi bukod sa ako ang malakas sa amin, sa akin nalang daw nila ibibigay ang boto para kay Vic. Siyempre, kanya-kanyang bolahan.

Isang gabi bago ang eleksyon, inuman to the max ang mga menor de edad na legal SK voters. Ang daming nalasing.

Election Day. Pasikatan. Pasiklaban.Grupo-grupo ang pagdating ng voters. Parang may dance contest. Parang may mga pupunta ng konsyerto. 

May mga dayaan daw. May bilihan daw ng boto. May goons. May guns.

Kaya pala ganun ang mga tao sa gobyerno dahil sa SK pa lang, madumi na! Matutunan sa SK ang "dark side" ng pulpolitika sa murang edad . Hmmmm...ito pala ang adhikain kaya ginawa ang SK.

Noong pinapakinggan ko 'yung pangalan ko sa bilangan, humahabol naman...walang zero sa bawat precinct. Final count, pang-walo ako. Ang nakakatawa, ilan lang ang lamang ng seventh kagawad.

Five Fucking Votes.

Pag-uwi kong luhaan, sinalubong ako ng mga tropa ko at sinabing "Inuman na! Victory party na!". Doon ko lang nalaman may mga lagpas sa sampu akong barkada na 'di nakaboto dahil sa kalasingan. Panalo na daw ako kaya 'di na nila pinilit bumangon para bumoto. Parang isang episode ng The Simpsons kung saan walang bumoto kay Bart dahil alam naman na nilang siya ang mananalo.

Mas matindi ang bati ng mga barkada ko sa Camp Crame. Solid daw yung boto nila dahil wala silang ibang ibinoto kundi ako. Ang pinagtataka ko lang, ni isang anino nila ay wala akong nakita sa P. Bernardo Highschool. Anak ng pitumpu at pitong puting pating, sa Camp Crame Highschool sila bumoto. Sa ibang potang barangay!

Ang aral, mga bata, "HUWAG PAGHALUIN ANG ALAK AT PULITIKA. LALO NA KUNG MGA MENOR DE EDAD NA MAY GATAS PA SA LABI ANG TUMOTOMA."